Başlarken

Hepimiz kendi kabuklarımızda parıldamayı bekleyen incilerdik. Bazılarımız parlayıp göz kamaştırma fırsatı bulmak için bir fırsat yakalamışken, çoğumuz bu fırsatı hiç elde edemeyecektik. Okyanusun derinliklerinde bir yerlerde, belki de insan elinin hiç değmediği derin sularda... Karanlıkta ve güneş ışınlarının ulaşamayacağı uçsuz bucaksız dehlizlerde...

Bir fırsat verilse, ah keşke küçücük bir fırsat! Bunu bile istemekten korkarak kabuğumuzda kendimizle tek başına olmaktan memnun... Tüm oyunların, hayata dair tüm itiş-kakışların dışında kalıp sadece yitip gitmek, zamanın değirmeninde öğütülmeyi beklemek, belki de zamanın bile farkında olmadan.

Bir top atsam sana, bana geri fırlatsan; ya da onca güzel isim içinden seninkini seslensem karanlığa, hemen dönüp baksan. Okyanusun derinliklerinde geçirdiğin mutlu saatlerin tılsımından, bitmek tükenmek bilmeyen bir sabır ile seni çağırmaktan vazgeçmeyen sesimle uyansan ve bir daha hiç uyumasan.